एका शापित बापाची व्यथा

 

   Let there be a death

   Soon enough as a boon.

   Because life is

   More than a curse to me.

          एखाद्या कुटुंबात बापाची अवहेलना खलपुरूष म्हणून केली जाते. तेव्हा आठवते, नियती क्रूर असते. शापित माणूस म्हणून जगणे....ही त्या पित्याची अवहेलना असते. मग काळीज पिळवटून टाकणारे हे गाणे सत्यार्थ शिकवून जाते.

         लळा जिव्हाळा शब्दच खोटे

         मासा माश्याला खाई.

         कुणी कुणाचे नाही, राजा.

         कुणी कुणाचे नाही.

पिसे तनसडी काड्या जमवी

चिमणी बांधे कोटे.

दाणा दाणा आणून जगवी

जीव कोवळे छोटे.

बळावता बळ पंखामधले 

पिल्लू उडुनी जाई.

              रक्तही जेथे सूड साधते 

              तेथे कसली माया?

              कोण कुणाची बहीण

              भाऊ पती पुत्र वा जाया.

             सांगायची नाती सगळी 

             जो तो अपुले पाही.

कुणी कुणाचे नाही राजा, कुणी कुणाचे नाही.